14-07-2017 » Powiat i region

Po raz 607 pokonamy Krzyżaków pod Grunwaldem!

Tradycją 15 lipca jest pokazowa inscenizacja bitwy na polach ghrunwaldzkich, między polskim, sprzymierzonym rycerstwem pod wodzą króla Władysława II Jagiełły, a Krzyżakami z zaciężnymi zbrojnymi z zachodniej Europy, którymi dowodził Wielki Mistrz, Urlich von Jugingen.

W bibliografii niemieckiej bitwa pod Grunwaldem (obecnie wieś w województwie warmińsko – mazurskim, w powiecie ostródzkim), występuje jako bitwa pod Tannenbergiem (Schlacht bei Tannenberg). Obecna nazwa tej miejscowości to Stębark, co jest mylmnie interpretowane przez stronę niemiecką.

Tego dnia, czyli 15 lipca, obchodzimy kolejne rocznice tego wielkiego zwycięstwa, a sama bitwa określana jest za jedną z największych bitew w historii średniowiecznej Europy pod względem liczby uczestników. Stoczona na polach pod Grunwaldem latem 1410 roku w czasie trwania wielkiej wojny między siłami zakonu krzyżackiego wspomaganego przez rycerstwo zachodnioeuropejskie, głównie z Czech, z wielu państewek na Śląsku, z Pomorza Zachodniego i z pozostałych państewek Rzeszy, pod dowództwem wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena. A polskimi połączonymi siły złożonych z Polaków i Litwinów oraz Rusinów, wspieranymi lennikami obu tych krajów (Hospodarstwo Mołdawskie, Księstwo Mazowieckie, Księstwo Płockie, Księstwo Bełskie, Podole i litewskie lenna na Rusi), a także najemnikami z Czech, Moraw i z niewielkich państewek ze Śląska oraz uciekinierami ze Złotej Ordy oraz chorągwiami prywatnymi. Między innymi, chorągiew z Nowogrodu Wielkiego księcia Lingwena Semena. Całość dowództwa była przez króla Polski Władysława II Jagiełły, którego mocno wspomagał wielki ksiąe litewski, Witolda.

Krzyżacy dysponowali 51 chorągwiami, co daje ok. 21 tys. konnego rycerstwa (w tym ok. 230 braci zakonnych), 6 tys. pieszych i artylerzystów oraz 5 tys. czeladzi.

Z kolei Polacy wspierani w dużej liczbie Litwinami, mieli do dyspozycji: 50 chorągwi polskich (z królestwa, Mazowsza, Płocka, Bełzu, Podola, Mołdawii oraz najemnicy czescy), 40 chorągwi litewskich (Litwini i Rusini z Wielkiego Księstwa, Tatarów Dżalal ad – Dina, prywatne chorągiwe Lingwena Semena z Nowogrodu Wielkiego. Była to ogromna siła, określona na ok. 29 tys. żołnierzy, w tym 2/3 z nich, byli to rycerze polscy.

W literaturze podawane są różne, nawet dość rozbieżne, a szacunki liczebności wojsk określane są niekiedy nawet na sumę do 38 tys. wojsk zakonnych i do 43 tys. naszych, sprzymierzonych.

Wiadomo, że król Władysław Jagiełło polecił odnaleźć zwłoki wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena i co ważniejszych braci zakonnych, aby odesłać je z honorami do krzyżackiego Malborka. Trofeami wojennymi było przede wszystkim 51 chorągwi krzyżackich.

Źródła

Istnieje kilka zachowanych źródeł dotyczących Bitwy pod Grunwaldem i większość z nich zachowało się w polskich źródłach. Najważniejszym z nich jest tzw. „Kronika konfliktu” (łac. Cronica conflictus Wladislai regis Poloniae cum Cruciferis anno Christi 1410), która została napisana przez naocznego świadka w roku, w którym bitwa się odbyła. Przypisywana jest ona podkanclerzemu Królestwa Polskiego Mikołajowi Trąbie, późniejszemu arcybiskupowi gnieźnieńskiemu lub sekretarzowi królewskiemu Zbigniewowi Oleśnickiemu późniejszemu kardynałowi i biskupowi krakowskiemu. Kolejnym źródłem jest Kronika Historiae Polonicae spisana przez Jana Długosza w latach (1415 – 1480), który batalii grunwaldzkiej poświęcił kolejne dzieło manuskrypt pt. Banderia Prutenorum z XV wieku, zawierający obrazy oraz łacińskie opisy flag Krzyżackich zdobytych pod Grunwaldem. Niemieckim źródłem jest Kronika Johanna von Posilga.

Wynik bitwy miał istotny wpływ na ówczesne stosunki polityczne, ponieważ wyniósł dynastię jagiellońską do rangi najważniejszych w Europie. Według niektórych badaczy (np. Stefan Maria Kuczyński, Paweł Jasienica), zwycięstwo odniesione głównie siłami polskimi, spowodowało pewien kryzys w stosunkach polsko – litewskich i miało wpływ na postawę króla, który obawiając się dalszego wzrostu znaczenia Korony w Unii miał opóźniać pościg za niedobitkami wojsk zakonu krzyżackiego i nie zdobył Malborka. Nowością było wykorzystanie przez wojska królewskie w przeprawie przez Wisłę średniowiecznego odpowiednika mostu pontonowego. Wielu zaproszonych przez zakon rycerzy miało odmówić udziału w bitwie widząc dysproporcję sił i przeczuwając jego porażkę.

Miwa

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *